We are in the process of developing a conversation towards a nuanced understating of the sociopolitical history of Bharatanatyam, the people who practiced it, the intellectual holders of the art form and their community. We create time to discuss and critically think about the reimagination process of Bharatanatyam, the art & cultural space the current practitioners hold in the ecology of this dance from in the context of Indian dance in diasporic experience. Our interest is to create a place for a complex, nuanced understanding of the past and present, the changed dancing bodies, the shift from hereditary dancers to the current times, and the reconstruction of the dance form with sensitivity and responsibility as we continue to practice Bharatanatyam.
We believe it is important for the next generation, especially the 2nd generation of diasporic students interested in the dance form to have a critical clarity and awareness of popular narratives, untold histories, complexity and the thread around the background of current Bharatanatyam practice.
We begin all our performances with the Hereditary dancers acknowledgement. This is an evolving text as we continue to observe and have conversations with our students and the community with curiosity and inquisitiveness. We respond to the current context around this conversation as more awareness is developing organically.
Here is the evolving acknowledgement text for anyone who wishes to use it and who resonates with these thoughts and practices. Please feel comfortable using the full text or portions of this text.
Hereditary dancers acknowledgement
We at (add your/your company name) would like to acknowledge the art form which we are practicing as Bharatanatyam today is a reimagining of a dance culture originally practiced by members of the courtesan hereditary community (i.e. the Isai Vellalar/Isaiyalar community including female dancers/devadasis and male dance teachers/nattuvanars/Nattuvar). This art practiced by members of the community was performed at various sites including temples and royal courts of Tamil and Telugu-speaking areas of the southern part of the Indian subcontinent. We acknowledge the art practiced by this community was politically, socially and aesthetically challenged during the 19th and early 20th centuries. We are aware of the multiple aesthetic changes which have gone into the reimagining of Bharatanatyam. We are thankful that we are able to practice and perform this newly recreated version of Bharatanatyam on this land today.
Drafted by: Neeraja Ramani, Toronto Canada
Edited by: Hari Krishnan – Indance, Toronto Canada
பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர்களுக்கு நன்றி கூறல்
நாங்கள் (உங்கள் / உங்கள் பள்ளியின் பெயரைச் சேர்க்கவும்), பரதநாட்டியம் என்று செய்யும் இந்த நிகழ்கலை நடனம், முதலில் ஆடல் பெண்டிர் சமூக வகுப்பினரால் பயிற்சி செய்யப்பட்டு பின்பு மறுவடிவமாக்கப்பட்டது என்பதை ஒப்புக் கொள்கின்றோம். இதன் மூல வடிவம், பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர்களான இசை வேளாளர் / இசையாளர் குடும்பங்களின் தேவதாசி நடனப் பெண்கள் மற்றும் நட்டுவனார் / நட்டுவர் என்று அறியப்படும் ஆண் ஆசிரியர்களும் பழகிய கலை வடிவம். இது இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் தெற்குப் பகுதியில் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு பேசப்பட்ட நிலங்களைச் சார்ந்த கோவில்கள், அரசவைகள் மற்றும் பல்வேறு இடங்களில் நிகழ்த்தப்பட்டது. இந்த ஆடல் பெண்டிர் சமூகமும், அதன் கலைகளும் 19ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் அரசியல், சமூகம் மற்றும் அழகியல் சார்ந்த கேள்விகளுக்கும், தேவதாசி ஒழிப்பு சட்டத்தினால் ஏற்பட்ட பல சவால்களுக்கும் உட்படுத்தப்பட்டது என்பதை நாங்கள் ஒப்புக் கொள்கின்றோம். இதன்பின் பரதநாட்டியத்தின் மறு வடிவமைப்பில் கையாளப்பட்ட பல அழகியல் மாற்றங்களை நாங்கள் உணர்கின்றோம். இன்று நாங்கள் இந்த நிலத்தில் பயிற்சி செய்வது புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பரதநாட்டியமே என்ற புரிதலுடன், பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளோம் என்பதையும் கூறிக் கொள்கின்றோம்.
தமிழில் – நீராஜ இரமணி, கிருஷாங்கினியின் உதவியுடன் (Sep 2020)
Photos Courtesy: Shanthi Partha Dancer: Swetha Parthasarathy